قاتل خود مىباشد چون مىتوانست بيرون بيايد و بسوء اختيار در آن باقى ماند پس خود مسبّب قتل خويش شده . و سپس بعد از [ او طرحه فى اللجه فمات ] مىفرماين : مشروط به اينكه مرگ مستند به لجّه و آب باشد و نيز به شرطى كه شخص واقع در آب بر خروج از آن قادر نباشد به همان تقريرى كه در طرح فى النّار گفتيم . فرق بين انداختن در آتش و القاء در آب مرحوم شارح مىفرماين : برخى بين انداختن در آتش و القاء در آب فرق گذارده و در اوّل قائل به لزوم ديه شده و در دوّم آن را نيز نفى كرده است و در تقريب فرق فرموده : آب فى حدّ نفسه به حال شخص مضر نيست و صرف افتادن در آن ضررى به انسان وارد نمىكند بخلاف آتش كه نفس وقوع در آن مضر و بسا كشنده مىباشد . مناقشه مرحوم شارح در وجه مذكور مىفرماين : ديه و وجوب آن زمانى وجيه و قابل قبول است كه ندانيم مرگ شخص در آتش افتاده مستند به تقصير خودش هست به اينكه مىتوانسته از آن فرار كند ولى آن را ترك نموده چه آنكه بسيار اتّفاق مىافتاد شخص وقتى در آتش